Yes, weer met fototoestel

Dat heeft even geduurd en veel voeten in aarde gehad, maar het is gelukt: mijn fototoestel is terug van de reparatie en uit de boedel van het failliete foto Klein bij mij aangekomen. Wow, al op de fiets terug naar huis met het fototoestel in de tas over mijn schouder langs prachtig bloeiende bermen, realiseerde ik het me pas goed dat ik hier nu weer foto’s van kan maken. Snel de kaart en batterij erin, opnieuw instellen en aan de gang.

Nu zijn er tal van handwerkjes waar ik mee bezig ben weer te fotograferen. Met de Camelot ben ik al begonnen aan het begin van het jaar OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                Het is gelukt om drie keer vier cirkels te maken. Sommige waren wel moeilijk, te meer daar Juno af en toe een paar deeltjes had gegapt en de stof ietwat verfrommelde. Na het glad strijken bleek zo’n stukje toch niet meer zo goed te passen…. hmmm, soms valt het mee met wat rekken, maar soms moet die rek juist niet. Afijn, ik ben nog bezig achtergrondstof te zoeken. De stof die ik daar voor kocht, een dunne ongebleekte katoen in plaats van mul, is eigenlijk maar bleekjes en vind ik niet zo mooi. Ik heb besloten eerst maar alle cirkels te maken en gisteren heb ik de nieuwe Quiltmania gekocht voor het patroon van de laatste vier.

Vlak voor Pasen was ik bij de bee in de Quiltpuzzel en daar was een pakketje stroken met stofjes van kippen, eitjes enz. Erg leuk…. “unputdownable” zogezegd.OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                Daar heb ik een klein quiltje van gemaakt met een log cabin patroon van een kip uit een Deens quiltboek van Annie tussen de nine patch blokken. Deze is gedubbeld en ligt op het stapeltje voor het doorpitten. Daar ben ik niet zo goed in, helaas. Ik probeer het met de hand te doen, maar m’n vingers gaan steeds stuk van al dat geprik en dan maar wachten tot ze weer geheeld zijn.

Met m’n vrij reizen kaart ben ik mooi even op stap geweest. Behalve langs een paar quiltwinkels naar het Gemeentemuseum in Den Haag, om de tentoonstelling te zien van werk van Bridget Riley. Een paar jaar geleden was ik bij onze dochter in Londen en hadden we afgesproken elkaar te treffen bij de National Art Gallery. Het duurde toch even voor ze op kwam dagen en ik besloot een kijkje te nemen in de museumshop. Daar trof ik bij de uitverkooptafel een catalogus aan die me nieuwsgierig maakte en wat er in lezend besloot ik die te kopen. Bridget Riley…. er ging geen lichtje branden…, maar al bladerend zag ik wel bekende beelden, namelijk die van wat ik kende als pop art, de zwart wit patronen met beweging. Andere schilderijen waren ook interessant.                                                              OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA       Later wandelend door Londen richting het Tate was er een grote muurschildering onder een viaduct van Riley te zien. Verticale strepen in pittige kleuren. Mooi. Dus nu de kans om Riley haar werk in Nederland te zien en daar heb ik van genoten.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                              Er is uiteraard meer te zien dan de foto’s hier boven en voor liefhebbers van abstractie, kleur, ritme en nieuwsgierigheid naar het maakproces en aanrader om zelf een kijkje te gaan nemen. Het is wel een ervaring. Er zijn werken met golvende lijnen, die maken dat wanneer je er langs loopt om verder te gaan je zelfs deining ervaart, omdat je ogen zich kennelijk niet zo snel aan kunnen passen.

Ooit maakte ik van een schilderij van Delaunay voor mezelf een klein quiltje. Om te ervaren wat dat doet, die kleuren in een bepaalde vorm. Ritme is er ook in Delaunay haar werk, maar anders, meer rondgaand. Misschien probeer ik nog eens een werkje te maken met iets van Riley. Haar ritme lijkt meer serieel. Het is wel prikkelend en zoiets navolgen en zelf maken maakt dat je het meer ervaart.

Plaatjes of geen plaatjes

Het is al weer enige tijd geleden dat ik wat schreef en dat is zeker niet de bedoeling. Het geval wil dat ik vorig jaar november mijn fototoestel, na een paar keer nakijken en schoonmaken zonder het beoogde resultaat, ter reparatie bij de fotowinkel heb ingeleverd en dat deze winkel ondertussen failliet is gegaan. Nu heb ik de reparatieservice van Olympus gebeld en het toestel is weliswaar gerepareerd, maar teruggestuurd naar de winkel een dag voordat deze failliet verklaard werd. En zo is het compleet vastgelopen. Na tal van acties van mijn kant en beloften van de fotowinkel, reactie van het bureau van de curator en het nieuwe bedrijf dat de winkelketen overnam, is nog niet duidelijk waar het gerepareerde toestel is gebleven en of ik het ooit terug krijg. Kortom hoe moet het nu met de plaatjes?

Van onze jongste heb ik een klein toestel geleend, een afdankertje en dat is die niet voor niets. Het is moeilijk om er mooie foto’s mee te maken….  Foto’s komen er wel, maar donker en onscherp. Zoonlief plaagt dat het toestel wel geschikt is voor “stillevens”, dus juist iets voor mij, want quilts liggen of hangen toch stil…. Nou, nee dus.

Zo was ik op de regiodag van het Quiltersgilde in Oisterwijk en daar was een en al actie….  zoiets geeft onscherpe foto’s. Wat jammer.                                                                                          OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                                  Aan een poging om de “show and tell” vast te leggen heb ik me maar niet gewaagd. Gek genoeg stimuleert dit ook niet tot het schrijven van een blogje, terwijl het een gezellige regiodag was. We fabriceerden een voorkant voor een tas, ik kwam Els van de Nivonquiltgroep tegen en we hebben samen gelunched en bijgepraat, we hoorden uitleg over hoe we het best een quilt konden bewaren en we praatten en wisselden informatie uit. Van mijn buurvrouw aan tafel kreeg ik zo een kaartje mee van een tentoonstelling in Nuenen van Quilts gemaakt voor tehuizen voor kinderen of ouderen in Oost Europa.

Leuk en aardig. Daar zijn mijn man en ik even gaan kijken afgelopen zaterdag en hij heeft foto’s genomen. Gelukkig maar, want er hingen vrolijke quilts uitnodigend buiten in de zon te wapperen door de lichte bries.                                        20160416_14450220160416_150309   20160416_15040020160416_145418_001                                                                Mooi he, die fleurige frisse quilts…. en veel scherper dan het geleende toestelletje ooit mogelijk had gemaakt. Zoonlief heeft helemaal geen idee hoe bewegelijk een quilt kan zijn en hoeveel actie er is in de quiltwereld! De quilts zullen vast goed terecht komen bij de nieuwe eigenaren.

Ondertussen ben ik lekker aan het werk geweest met een stofpakketje van de Quiltpuzzel, met eitjes, kuikentjes, kippen enzo, en heb ik een kleine top af. Een patroon van een kip in log cabin, ooit tijdens een quiltweek gevonden in een boek van Annie, heb ik nu eindelijk eens uitgeprobeerd. Het viel nog niet mee om de snaveltjes en kammen van de kippen zo precies goed te krijgen en dat is ook niet helemaal gelukt, maar net goed genoeg om mee door te kunnen. Deze kan ik nu doorquilten. Ook een borduurwerkje met lentetafreeltje uit Handwerken zonder grenzen heb ik onder handen.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En ik ben begonnen om een paar cirkels van de Camelot te maken. Ondertussen ben ik met vijfde begonnen. Wel moeilijk voor me, maar een echte uitdaging en de cirkels worden mooi. Toch eens vragen of daar een aardige foto van gemaakt kan worden. Een tussendoortje, twee placemats, een freebee van Red Brolley, is wel af en inmiddels opgestuurd naar twee kleine meisjes in Japan.                             20160320_153503_001                                                                                                Op de valreep nog gefotografeerd. Het is maar lastig zelf geen goede foto’s te kunnen maken. Ik ben aan het nadenken over een nieuw fototoestel, een die niet na drie jaar al begint te kwakkelen, en aan het sparen geslagen.

Breiwerk in een museum

He, wat gaat de tijd soms toch snel. Zo lang al niet iets op het weblog gezet terwijl er best wel wat gemaakt wordt of gezien is. Nu ik begonnen ben de foto’s op te laden zie ik een foto van eind vorig jaar van een linnen tasje                       OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                      gemaakt in het museum in Eelde, omdat de tekst zo aardig was: “hoop verzamelen om bergen te kunnen verzetten”, maar die had ik eigenlijk wel kunnen kopen nu de plastic tasjes taboe zijn. Terecht overigens. Gelukkig heb ik een paar zelfgemaakte tassen, die prettig zijn in gebruik en bovendien zwerven er meestal wel een paar linnen tasjes in m’n fietstassen.

Nu allerlei foto’s m’n oog passeren en over museumbezoek gesproken…. toen DH naar Leeuwarden moest voor z’n werk stelde hij voor een dagje mee te gaan. “Kun je wat rondkijken en rijden we samen heen- en terug, veel gezelliger dan alleen zo’n eind.” Goed idee! In het Fries museum is net een tentoonstelling over breien en die wilde ik wel bekijken. Wow, breiwerk in een museum…                                                                     OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA  Een start gemaakt in het cafe van het museum op de begane grond. Mmmm Oranjekoek, dat is lang geleden, en dan verder naar de tweede verdieping voor de tentoonstelling.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                       In het trappenhuis was de verlichting al versierd met breiwerk. Je had mee kunnen doen aan een wedstrijd door een bijzondere muts te breien en in te sturen en er waren al tal van breisels ingestuurd en aan de lampen opgehangen om te bewonderen. Eenmaal binnen keek ik helemaal m’n ogen uit. In vitrinekastjes werd een beeld gegeven van breien door de eeuwen heen en daar zag ik de heel oude gebreide handschoen, die bij archeologisch onderzoek in Groningen tevoorschijn was gekomen, ineens liggen. Wat mooi en boeiend! Dat zoiets uit “vijftienhonderd-nog-wat” zo goed bewaard is gebleven.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                            Maar ook prachtige kralentasjes en een Friese vrouwenmuts, horend bij de klederdracht, en waarvan ik altijd gedacht heb dat ze van kant waren. Niet te geloven, hoe mooi en fijn gebreid zijn deze dingen. En uit mijn geboortejaar ook een vitrinekastje….. dat is even schrikken, ik krijg ter plekke bijna weer last van kriebel… met gebreide baby- en kinderkleertjes. Wat herinner ik me de gebreide jurkjes, vestjes, truien, maar ook maillots helaas nog goed. Dochter plaagde me onlangs nog eens door een kaart te sturen met een meisje volkomen ingepakt in gebreide kleding en de titel er boven “Mama vindt breien keitof”. (slik) Toch wel fijn dat dat nu anders is! Het hele breien heeft een ontwikkeling doorgemaakt. Niet alleen wat betreft het doel, maar ook wat betreft het materiaal. Het wordt allemaal getoond op een heel aardige manier: sokken op konijnen, sjaals over koeien, mutsen op bollen hangend in een boom…                                                                                                    OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA gOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                      Gebreide poppetjes van bekende figuren, “bekende” truien, vogelhuisjes van gesponnen haar en tal van kunstobjecten gemaakt van wol of andersoortig garen of met breitechniek.

Tsonge, ik keek m’n ogen uit. Er was een mogelijkheid om zelf te breien in een ruimte waar instructiefilmpjes op de muur geprojecteerd werden en materiaal (als breipennen, schaar, verschillende garens) aanwezig was om deze te volgen en uit te proberen.                         Wat een kans om met heel verschillend materiaal iets te maken. Dat heb ik maar es gedaan en er hangt een stukje breisel van mij bij de anderen aan de wand, bovenaan in het midden van de foto.                                                                         OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                               Voor zolang als het duurt natuurlijk. De tentoonstelling over breien loopt nog tot 28 augustus en er zijn workshops bij de tentoonstelling georganiseerd.  Er is ook weer een andere wedstrijd om aan mee te doen. Het museum is zeker een bezoekje waard.                                                     Maar hoe gaat het ondertussen met mijn handwerkplannetjes? Nou… het borduren van de “Twelve days of Christmas” is precies op Driekoningen af gekomen. Vervolgens heb ik de losse, geborduurde “dagen/ coupletten” ingekaderd in een linnen ruitjesstof en dat weer omlijst door een quiltstofje uit de Rouennerie-serie.

2016 - 03 - maart - DSC_3082 - crop                                                                         Nu is het gedubbeld en kan het doorquilten beginnen, om daarna afgewerkt te worden als wandkleedje voor kerstmis 2016. Geen haast dus…

Met het quiltje voor Maarten ben ik flink aan de slag gegaan. Het quilten zou ik helemaal met de machine doen, maar dat lukte niet zo goed. Er zou een quiltpatroon gemaakt gaan worden met steeds bochten en dat kan ik niet goed. Ach, daarom niet getreurd. Het patroon heb ik nu met de hand gequilt.            2016 - 03 - maart - DSC_3078 - crop2016 - 03 - maart - DSC_3079 - crop                                                                De quilt is af, de foto’s zijn van de bovenkant en onderkant. Het patroon komt uit het boek van Hanne Vibeke de Koning- Stapel over quilts op de naaimachine en op zich is de uitleg goed te volgen, maar ik ben gewoon niet zo handig met mijn machine. Op dat punt zou ik zeker wel een cursusje kunnen gebruiken, maar eens op zoek dus.

Leuke kleinigheidjes

Op mijn werktafel staat een kartonnen tasje “Sew your own Christmas felt ornaments”. Op zoek naar stopwol voor een gaatje in een wollen trui kwam ik die in een laadje tegen en bedacht dat het goed zou zijn deze nu eens te maken. Het kartonnen tasje was nu weliswaar in het zicht komen te staan, maar daar bleef het een tijdje bij. Totdat dochter mailde over een grote kerstboom, die ze onlangs kocht en die toch een beetje kaal bleef ogen. Ze heeft nog niet zoveel dingen om er in te hangen.                                                  Als ik nu zo’n leuk koekemannetje maak van vilt uit dat sew your own pakketje dan kan ik die mooi naar haar toesturen. Niet alleen een koekemannetje, maar ook een paar kerstsokjes liggen al een tijdje gespeld en al te wachten om in elkaar gezet te worden. Deze zouden eigenlijk ook mooi mee kunnen. He, lekker een middagje prutsen aan die kleine grappige dingetjes en met resultaat, want de lamp bij m’n tafel komt vol te hangen.OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                Het mandje, een paar ornamentjes en het vogeltje had ik al op de quiltweek gemaakt, maar er zijn vier sokjes en een koekemannetje bijgekomen. Gisteren zijn er wat hangertjes op de bus gegaan naar Antwerpen. Kunnen ze daar lekker in de boom tussen de ballen en de lichtjes hangen. Ver weg van Juno, want ons stoute hondje had het vogeltje al gegapt en liep er triomfantelijk mee rond te rennen.

Ondertussen ging dat naaien zo lekker dat ik een paar blokken heb gemaakt om naar het gilde te sturen voor de Landleven fair.             OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                   Ik hoop dat ze nog op tijd zijn en de quiltsters er wat mee kunnen. De foto’s van de blokjes zijn belabberd. Mijn eigen fototoestel is even stuk, helaas, en het is wat behelpen met een afgedankt klein, eenvoudig toestelletje van onze jongste. Door de trage sluitertijd heb ik steeds onscherpe of “bewogen” foto’s. ik hoop dat mijn eigen toestel gerepareerd kan worden en snel weer terug is. 

Stoute Juno heeft haar hart op kunnen halen bij de decemberwandeling op de Veluwe. Foto P de Wit - 2015 - december - DSC_2953IMG_20151206_193612                                                                                              Met z’n allen in het losloopgedeelte van het bos in de weer als echte brakken, neus aan de grond, rennen in rondjes of heen en weer met en achter elkaar aan…. man, man, wat een pret tussen al die Bassets, grande en petite, van pup tot oudere honden. Juno kreeg al snel in de gaten wie de lekkerste beloning in z’n zak had. Op het roepen van Peter en mij kwam ze wel even langs, maar ging vervolgens keurig voorzitten bij een andere meneer….. Toch even navraag gedaan en jawel hoor, blokjes kaas in het beloningszakje!  Potverdrie, daar kon een klein hondekoekje van mij niet tegenop. Toen we allemaal onze honden weer aangelijnd hadden en bij de auto’s terug waren, kregen we het zakje met de rest van de kaasblokjes van de meneer cadeau, hij lachte erbij van de pret.  Voor de terugweg, wat aardig en zeker hartelijk dank namens onze vrolijke, slimme, voldane Juno.

Al bij de zwanen

Het gaat redelijk voortvarend met de “Twelve days of Christmas”. Ik heb gisteren de zesde dag afgemaakt en vandaag begin ik aan de zevende dag: zeven zwemmende zwanen! Het is leuk om te zien  hoe de tekst verwerkt wordt in het borduurpatroon. Bij de ganzen van de zesde dag verbeeldt de ene grote gans de zes andere en de mand bevat zes eieren.OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                      Bij de zeven zwanen zijn er twee groot en vijf klein, aardig bedacht. Ik vroeg me al af hoe dat zou gaan. De geborduurde blokjes heb ik al enigszins verwerkt door ze los te knippen en sashings te knippen en te naaien van naturel geblokt linnen.  Vorig jaar had ik een strook van deze stof meegenomen uit de Elzas. De stof wordt daar ergens in een fabriek geweven.                                                        OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                Het begint er wel wat op te lijken, maar het is nog niet helemaal goed gegaan. De linnen stof is vrij glad en schuift wat weg als ik het aan elkaar naai met het wat stuggere borduurlinnen. Daar moet ik proberen wat op te vinden. Misschien helpt een vlieseline wel. Ik zal eens in de winkel vragen wat ik het beste doen kan. Eigenlijk heb ik nog een stukje borduurstof nodig voor de laatste twee blokjes…. het geheel kan toch niet blijven steken bij dag tien! Nou ja, voorlopig is het borduren nog niet klaar.

Ondertussen zag ik al surfend langs weblogjes een leuke “potholder”, ofwel “reversibel microwave cozy”. Een stoffen mandje om een schaaltje in te doen wat je uit de magnetron haalt en te heet is om zo op tafel te zetten. De uitleg over hoe het te maken werd er bij gegeven en ik heb dat voor mezelf even op een papiertje geschreven. Nu dacht ik er een paar te maken om cadeau te geven, met Sinterklaas of een van de verjaardagen of zo.  Dus, hup, aan de slag met een paar Fat Quarters.

De eerste poging ging prompt mis. De in te stikken naadjes, zodat een bakje ontstaat zitten bij mijn werkje verkeerd om en er is nauwelijks ook maar iets zo in de potholder te krijgen. Hahaha, m’n eigen aantekeningen zijn onleesbaar en ik heb het precies verkeerd om gedaan, hoe suf van mij. Gelukkig ontdek ik vervolgens snel hoe het wel moet. Het lijkt op een bakje dat ik eens maakte bij een quiltweek, maar de versteviging door vlieseline is wordt nu twee keer een laag batting. Het vierkant van de buitenkant (10″ bij 10″) heeft een batting (9″ bij 9″), twee keer diagonaal doorgestikt en zo ook het zelfde vierkant voor de binnenkant. Bij het bakje van de quiltweek zijn de hoeken er aan gebleven, maar bij de potholder is dat dus juist niet het geval. Die worden ingestikt en de overbodige stof wordt weggeknipt. Daarna worden de binnenkant en de buitenkant met de goede kanten tegen elkaar gelegd, aan elkaar genaaid, gekeerd en vervolgens afgewerkt.                                                     OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                Nou, nadat het eerste vierkant mislukte is het toch goed gekomen. Twee van die dingen heb ik op een middag in elkaar gekregen. Er past zelfs een soepkom in!  Ik denk niet dat ze de schoonheidsprijs winnen, ze zijn nogal volumineus en daardoor ogen ze wat bobbelig. Maar door de dikke laag zullen ze de hitte zeker tegen houden. Voor ons thuis zijn ze zo vast wel bruikbaar en misschien vindt een van de kinderen, met frequent gebruik van magnetron, het heel geschikt in zijn/haar huishouding…

Regiodag Brabant Oost

Op donderdag 12 november naar de regiodag van het quiltersgilde getogen. Met de trein naar Oisterwijk en mooi op tijd zonder veel moeite in de Tilliander aangekomen. De zaal was nog wat leeg, maar liep langzaamaan rond tien uur vol en tegen de tijd dat het programma begon zaten we met negenenzestig quilters aan de lange tafels, al pratend uitpakken, koffie drinken, rondkijken, kennismaken links en rechts, luisteren…. verbazend hoeveel er tegelijk kan bij quiltende vrouwen!

Elly Adema opende de dag en we werden voorgesteld aan Geri en Tiny, dochter en moeder, die het stokje van Elly en Hanneke over zullen nemen wat betreft het organiseren van de regiodagen. Ze waren deze dag ook al direct betrokken bij de organisatie en uitvoering en het liep allemaal gesmeerd! Na de opening werd begonnen aan de lezing door Mien Boerekamp over Vlisco stoffen en de quilts die ze daarvan maakte, terwijl wij een pakketje kregen van stukjes Vliscostof en daarmee aan de gang konden om ondertussen een handig onderzettertje te maken.         OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA   Dat werkje was te overzien en overal begon het tekenen, geknip, stof vouwen, spelden en naaien. Er was stof voor twee onderzettertjes. Een onderzetter bestaat uit een zeshoekje als ondergrond en drie gevouwen zeshoekjes daar op een bepaalde manier bovenop vastgenaaid. Het voetje van een wijnglas kan hier tussen gedaan worden, grappig. Er bleken twee verschillende mogelijkheden van in elkaar zetten te zijn, de ene geeft een bovenkant met drie “jujubessen” en de andere laat drie “soort van vijfhoeken” zien.         Tijdens het verhaal ondervonden we zo met onze handen hoe het is om met Vliscostof te werken en dat was leuk en leerzaam. Zo gemakkelijk en soepel vond ik het met de hand naaien van de stof niet. Door het vouwen moest er op sommige plekken door een aantal lagen stof genaaid worden. He, daar miste ik m’n machine toch eventjes! Niet alleen is de stof van stevig geweven katoen, maar door het drukproces is de stof ook vrij stijf. Er zijn verschillende drukprocessen, een door en door drukken van prints, zodat het patroon zowel op voor- als achterkant dezelfde is qua kleursterkte, en een batikproces waarbij er een duidelijke voor- en achterkant van de stof te zien is.                                                         OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                          Mien liet tal van stoffen zien om alles te illustreren en er was zelfs een printblok meegenomen. Er bleek veel te vertellen over de printen en patronen, de geschiedenis van de stof, de stofpatronen en het bedrijf. Vlisco bestaat al beduidend langer dan een eeuw! De stof is een begrip in Afrikaanse landen. De vrouwen, die zo goed verdienden aan de verkoop van de stof daar dat ze een mercedes konden kopen en vervolgens “Benzen” genoemd werden is toch tof. En in navolging van stofprints met betekenis voor mensen in Afrikaanse landen, zoals een stofpaneel met Mandela, was er ook een stof geprint met onze koning en koningin in hun kroningsjaar. Jaja, maar niemand loopt hier in een rokje van die stof….. moeten we nog wat leren?!  Het verhaal over de stof met zes bougies of over de stof met “Louis Vuitton” tassenprint vond ik ook geweldig!OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                           Hier op de foto liggen de quilts op stapels en ‘s middags hadden we ze allemaal gezien en de verhalen over het maken gehoord. We konden ze van dichtbij nog eens uitvouwen en tot in detail bekijken. Tsjongejonge, ik heb er bewondering voor!                              OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA              Een paar detailfoto’s. De linker foto is een detail van een quilt waarbij de stof zo verwerkt is dat de Vliscostoffen op een bepaalde manier allemaal sterren of molenwieken vormen. De rechtse is een drunkenmans path, maar dan zo in elkaar gezet dat het een vlucht vogels is geworden. Mooi en kleurig. Een bijzonder en toegewijd verhaal van Mien Boerekamp.

Bij de show and tell werd vervolgens ook af en toe opgemerkt of er Vliscostoffen in de quilt verwerkt waren. Ook daar was weer genoeg te bewonderen, maar helaas heb ik geen foto’s. M’n fototoestel heb ik niet zo kunnen gebruiken als ik gewend ben. De lens maakt niet goed contact met de camera en dat zorgt ervoor dat het toestel geregeld blokkeert. Nogal ontmoedigend. Binnenkort gaat die naar de reparateur.                                                     “s Middags bij het vervolg van Mien haar verhaal hebben we nog een leuk pakketje van de aanwezige quiltwinkel “De Quiltsteek” gekregen, een naaldenboekje met quiltstof dat heel gemakkelijk met de hand te naaien is. En er volgde een loterij tijdens de thee. Niets gewonnen deze keer, maar het was evengoed een prima dagje om er geweest te zijn. De volgende regiodagen zijn op 23 en 24 maart.

“Onder de borduur….”

Al weer aardig wat jaartjes geleden verhuisden we van Friesland naar Brabant en onze kinderen gingen hier verder naar de bovenbouw van de basisschool. Van alles was anders vergeleken met Friesland en vooral ook het taalgebruik. Zo kwam een van onze kinderen thuis enthousiast vertellen dat hij “onder de borduur” zat. Huh?! De kleuterjuf bleek een projectje gestart te zijn en leerde de kinderen borduren, een boekenlegger. En onze jongste was helemaal gegrepen door dit werkje, hij vond het geweldig. Het was zo grappig dat we de uitdrukking nog bezigen. En nu? Nu zit ik helemaal onder de borduur. Kleine tafereeltjes maak ik van de “Twelve days of Christmas”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA                                                                    En het is leuk! Er zijn dus twaalf van deze blokjes te maken. Ik borduur ze niet aan elkaar volgens het gegeven patroon, maar ga ze later verwerken in een quiltje. Net zoiets als het vogels en vlinders paneelquiltje dat ik aan het begin van het jaar maakte. Het wordt dan een mooi quiltje om aan de muur te hangen. Ik hoop dat het af komt, maar vandaag zit ik lekker de hele dag beneden te werken, bij de hond in de buurt.

Arme Juno is gisteren gesteriliseerd en nog een beetje van de wap. Vooral het “rompertje” dat in de plaats is gekomen voor een kap, zodat de dieren niet aan de hechtingen kunnen komen, vormt een bron van ergernis voor haar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een dikke week mogen de hechtingen er uit en kan het pakje opgeborgen. ‘t Is nog even kiezen op elkaar voor Juun, ze ligt helemaal opgerold klein en ongelukkig te wezen. Maar zo’n pakje is wel een vooruitgang vergeleken met een kap op, alleen daar heeft Juun geen weet van.